| Talentmanagement
Leidend binnen Penta is de visie dat betutteling (c.q. paternalisme) een lerende organisatie in de weg staat en het geven en ontvangen van goed onderwijs belemmert.
De inzet is dat er uiteindelijk binnen Penta niet betutteld wordt, niet naar directeuren en niet naar leerkrachten.
Niet betutteld worden betekent zelf de regie hebben in een vrije ruimte met zo weinig mogelijk kaders.
De besturingsfilosofie waaraan dit is ontleend heet Policy Governance. Het doorvertalen van de beginselen van Policy Governance in de Penta-organisatie is vooral een cultuur- en perceptieverandering.
Zelf de regie te willen en kunnen voeren hoort bij uitstek bij professionals, zoals directeuren en leerkrachten. Om dit te kunnen, dient er aan een aantal randvoorwaarden voldaan te zijn:
Vanuit de organisatie:
• een afrekencultuur is uit den boze, vanuit angst is het lastig om je vrije ruimte in te vullen;
• van controle naar vertrouwen;
• niet in detail voorschrijven hóe, maar in algemene zin beschrijven wát.
Vanuit de professionals:
• vaardigheden in huis hebben om op een professionele manier met elkaar om te gaan (bijvoorbeeld feedback kunnen geven en ontvangen);
• basiscompetenties beheersen;
• vanuit je aanleg en talenten werken.
Wij gaan er van uit dat iedere leerkracht basiscompetenties beheerst en dat, als dit niet het geval is, in een professionele cultuur de professional zelf hiervoor de verantwoordelijkheid neemt (geen betutteling - zelf de regie nemen).
Bovenstaande is de reden dat binnen Penta het functiegebonden competentiemanagement voor de leerkrachten naar de achtergrond is verschoven. Wij zijn verdergegaan met talentmanagement, met als doel het welzijn van de leerkrachten te bevorderen.
Hierbij wordt vooral ingezet op het ontwikkelen van talenten in de organisatie. Iets wat uiteindelijk in de klas zijn beslag moet krijgen.
Bovenstaande zal op termijn gevolgen hebben op de wijze waarop wij binnen Penta met elkaar omgaan en, uiteindelijk, hoe wij met onze leerlingen omgaan. Geen afrekencultuur, geen angst, niet wat kún je beter, maar wat wíl je beter.
 Krantenartikel uit NHD van 23 juni 2009: Penta in de prijzen
Innovatie in het Onderwijs (publicatie Ministerie van OC&W)
Kijk eerst wat je wil,
dan of het kan en dán pas of het mag…
(uit ’Penta Highlights’, personeelsblad voor het Penta-personeel, december 2007)
Bij Penta werken zo’n 350 mensen. Ik heb niet de illusie dat ik direct invloed heb op wat er voor de klas gebeurt. Ik sta ook niet voor de klas: de algemeen directeur is de minst productieve persoon binnen Penta. De opdracht die ik mijzelf gegeven heb, is dat de mensen die wél productief zijn, die in de school ervoor zorgen dat kinderen les kunnen krijgen, optimaal en met zoveel mogelijk plezier kunnen werken. Van te voren weet ik dat dit niet voor 100% zal lukken. Maar het blijft wel mijn inzet.
Loslaten en overlaten
Leerkrachten zijn professionals die eigenstandig willen werken. Ze hebben een broertje dood aan wat de organisatie vindt. Wel hebben ze respect voor wat hun collega’s doen en vinden. Ze luisteren eerst naar zichzelf, dan naar elkaar en dan pas naar de organisatie. Dit moet je niet willen veranderen, leidinggevenden zouden dit als uitgangspositie moeten nemen. Door mensen écht de ruimte te geven gaat het beter. Daarmee benadruk ik de zelfstandigheid van de beroepsgroep. Leidinggeven is vaak juist níet iets doen.
Talenten
Ik wil graag proberen omstandigheden te scheppen die het bovenstaande mogelijk maken. Zorgen dat mensen op de goede plek volgens hun talenten werken. Op zoek gaan naar je talenten. Op zoek gaan naar je flow, naar datgene wat maakt dat je fluitend voor de klas staat. Dat het vanzelf gaat. Leidinggevenden bij Penta-scholen gaan functioneringsgesprekken voeren met de vraag in hun achterhoofd, waar het talent van een medewerker ligt. Niet meer in de eerste plaats wat kún je, maar wat wíl je. En dán pas of het ook mag. Ik ga ervan uit dat de basiscompetenties aanwezig zijn. Bovendien kun je mensen hebben die alle vaardigheden voor honderd procent bezitten, maar toch niet fluitend en met twee vingers in de neus de klas aan het leren krijgen. En het is makkelijker om competenties te ontwikkelen door middel van je talenten.
Afrekencultuur
Wij zijn vaak te veel gericht op die enkeling in de organisatie die het fout doet, maar bij negen van de tien gaat het goed. Mensen die met kinderen werken voelen zich zó verantwoordelijk dat je écht niet bang hoeft te zijn dat het fout gaat. En dus wil ik graag naar maximale verantwoordelijkheid daar waar het gebeurt: voor de klas. Maar dan mag er geen angstcultuur zijn, geen afrekencultuur. Er worden meer fouten gemaakt als er scherp gecontroleerd wordt op fouten, dan wanneer er geappelleerd wordt aan de eigen verantwoordelijkheid. En de juf, meester of schooldirecteur die weten dat zij niet direct afgerekend worden op een fout, durven meer en werken prettiger.
|
Meer Penta onderwerpen
    |
| |
